Nang Isang Gabing Ako’y Naulanan

Panauhing manunulat (guest writer): Barbie Marcelino

Unedited/Original contribution

umbrellacolors,editorial,fashion,magazine,photography,women-9c41ebf69f942df7704ef3415265d7c9_h

Gabi na pero nagdecide akong lumabas. Sabi kasi ng friend ko, “do whatever makes you sleep at night”. At hindi ako makakatulog kung hindi ko alam na bumaba na ang weight ko from weekend calorie splurge. Haha, Oo. Ganun ako ka “weight conscious”.

So lumabas ako. ‘Pag open ko pa lang ng door ng bahay ko, umihip na nang malakas ‘yung hangin. Nagbabadya nang uulan nang malakas. Pero tumuloy pa rin ako. Medyo nagmamadali na kasi in 10 minutes magsasara na ‘yung grocery store kung sa’n may weighing scale na feeling ko accurate — at ever since, iyon ang ginagamit ko para comparable ang pagmonitor ko sa weight ko.

Pagkalabas ko ng compound, lalong lumakas ang ihip ng hangin. Nang malapit na ko sa gas station, nararamdaman ko na ‘yung ambon. Lalo akong nagmadali. Lakad-takbo papunta sa grocery store. Umabot ako. Bukas pa sila. Nakapag-weigh ako at in fairness naman, kalahating kilo nabawas ko from the night before. Effect ng diet and exercise sabi ko pa sa sarili ko.

Then bumili ako ng food for breakfast. Nagbayad sa cashier at ready na kong umuwi nang makita kong ayun na nga. Bumuhos na ang ulan.

Thought bubble: susugod ba ‘ko sa ulan o magpapatila muna? Gabi na at magsasara na ‘yung grocery store. Takot ako sa dilim. On the other hand, malaki ang probability na magkasakit ako ‘pag naulanan ako. Isa pa, gusto ko nang umuwi at matulog. Late na. Wala naman akong dalang gadget na may risk mabasa. Ako lang naman ang mababasa. Kung magkakasakit man ako, lagnat lang naman or sipon. Nagvivitamin C naman ako so baka kaya naman ng immune system ko. Malapit lang naman ang bahay ko. Mga 300 meters lang yata from sa kinatatayuan ko.

I decided. To hell with the rain. Sige lalakad ako sa ulan.

And I pondered. Ang pagsugod sa ulan, parang pag-ibig lang ‘yan. Willing ka ba mabasa at i-risk na magkasakit ka basta makarating ka lang nang mas mabilis sa destinasyon mo? Or maghihintay ka na lang na tumila muna ‘yung ulan? For sure naman na titila ‘yun hindi mo lang alam kung kailan at ga’no ka katagal maghihintay.

Habang naglalakad sa ulan, naalala ko, sana kasi ‘nung naramdaman ko pa lang na paulan na, bumalik na ‘ko sa bahay para kumuha ng payong. Hindi ‘yung tumuloy pa rin ako nang walang pakundangan. Madalas kasi na-anticipate naman na natin ‘yung mga pwedeng mangyari pero sige pa rin tayo sa pagsugod. Go lang daw kasi nang go. Hindi kasi tayo nag-iingat. Ayan tuloy. Nababasa tayo. Nauulanan.

Nababasa na ‘yung mukha ko. Naisip ko kanina lang iba ang dahilan ng pagkabasa ng mukha ko. At pumasok sa isip ko, bakit nga ba late ako nakapunta sa grocery store? Ah, kasi nakatulog ako earlier that night. Bakit ako nakatulog? Kasi umaga na ko nakatulog the night before. Bakit ako napuyat the other night? Kakaisip at kakaiyak dahil sa kanya. So ‘yun – siya. Basa ng luha ang mukha ko kanina dahil sa kanya. Siya ang dahilan bakit ako nauulanan ngayon, kung bakit ako nagrisk sumugod sa ulan at kung bakit basang-basa na ako – literally.

Malapit na sa bahay. Malakas pa rin ang ulan. Hindi na ‘ko nagmamadali. Para saan pa? Basang-basa na rin naman ako. Kailangan ko nang i-diretso sa pagligo para hindi sumakit ang ulo ko. And nakarating ako sa bahay. Nakapagshower na ko nang naramdaman kong tumigil or humina na ‘yung ulan.

Iniisip ko, kung naghintay lang pala kasi ako nang ilang minuto, hindi sana ako nabasa. Pero nangyari na eh. Sumugod na ‘ko sa ulan, nabasa, nakaligo na ako at nakaka-refresh pa nga ng feeling na parang ang sarap matulog. Pwede akong magsisi at isipin na sana hinintay ko na lang tumila ‘yung ulan. Pero habang inaayos ko at hinahanda na ang kama ko sa pagtulog, habang pinapatuto ko ‘yung buhok ko, lalo ‘kong naiisip na buti nagpaulan ako, mas masarap na makatulog ngayon. May something positive pa rin sa ginawa ko haha or jinajustify ko lang?

Whatever. Basta ang alam ko, willing ako sugurin kahit anong ulan or bagyo pa ‘yan just to do whatever makes me sleep at night. Next time, lesson learned, magdala kasi ng payong. Para kahit umulan man, hindi ka na mababasa at makakarating ka sa bahay mo nang mahinusay.

At ngayon, tuyo na ang hair ko, ready na ko. Ready na ko matulog. Good night world!

————

Mema(sabi): Nakatanggap ako ng kontribusyon mula sa isang Barbie. Kakahiya naman pag di ko inilabas. Kaya hayan! 🙂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s