Umiyak ka lang, Bebi

Iza Calzado Rogue Magazine July 2012-13

“Let us welcome, Mr and Mrs Juan dela Cruz!”

Mula sa araw na ‘to, wala na akong karapatan sa’yo. Wala na akong karapatang mahalin ka dahil pag-aari ka na ng iba.

Gustong-gusto kitang tignan dahil alam ko nakatingin ka. Gusto kong basahin ‘yung mga salitang nais mong maipadama. ‘Yung mga emosyong kailanman ay ‘di na magkakaroon ng kahit na anong halaga. Pero bakit pa? Para san pa?

Parang gusto ko ring magwala, lumuha, para kasing nananadya. ‘Yung paborito kong kanta ‘yung tinutugtog nung banda. Pero ako ‘to. Ang babaeng wala sa diskyunaryo ang salitang luha. Ang babeng ni minsan ay hindi umiyak sa harapan ninuman. Dahil ang pag-iyak ay pagtanggap ng kahinaan.

Dumiretso ako sa may hardin. Nagpahangin. Pagpapahingahin ko lang ang aking mukha na kanina pa ngiting-ngiti ng mapakla.

“Isa itong pagkakamali.” Sumunod ka pala.

“Huli na. Kasal ka na.” Malamig kong sagot.

“Magtanan na lang tayo. Pumunta tayo sa walang nakakakilala sa’tin. Magsimula ulit tayo ng bago.” Pakikiusap mo.

Bigla akong lumingon sabay abot ng isang malakas na sampal.

“Kapatid ko ang nabuntis mo! Umalis ka rito!”

Sa pag-alis niya, nagbabadya ang aking mga luha. Pero hindi ako iiyak, hindi ako mahina. Hindi ko siya iiyakan dahil ako naman ang nagparaya. Para sa pamilya.

“Hey…”

Bakit ba ayaw akong tantanan. Gusto ko lang mapag-isa.

“Sinabi kong umalis ka!”

 Pagtingin ko, ‘yung best man pala.

 Bigla akong tumalikod. Ayaw ko siyang tignan dahil alam ko, makikita niya. Alam ko, mababasa niya ang bawat sakit at pait sa aking mga mata.

Pero bigla niya akong niyakap. Hinalikan sa ulo, sabay sabi ng, “Magiging okay din ang lahat.”

Sa oras na ‘yun, lahat ng naipon kong emosyon, biglang lumabas. Parang binuksang dam sa tindi ng agos. Lahat ng tapang ko biglang naglaho. Bigla akong sumabog. Nanghina.

Sa kauna-unahang pagkakataon, heto ako ngayun, umiiyak. Lumuluha. Tinatanggap ang pagkatalo. Ang kahinaan ko.

Pagkatapos ng gabing ‘yun, natuto na akong umiyak. Natuto akong ‘wag magpanggap na malakas. Natuto akong tanggapin na ang pagluha ay hindi lang nangangahulugan ng kahinaan pero ito’y maaaring nangangahulugan ng katapangan. Dahil ‘eto ako ngayun, nakangiti para sa isang bagong bukas.

——————-

Mema(sabi): Naging sila ba ni best man? Tinext ko na pero ang sabi ba naman, text pasaload 10 to 808. Minsan, napapaisip ako, meron pa bang matinong tao sa mundo?

Advertisements

2 thoughts on “Umiyak ka lang, Bebi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s