0

Closure Mo, Mukha Mo

DSC_0110 copy

“Nakipagkita ka?”

“Oo para may closure.”

HAHAHAHAHAHAHA. Dinig na dinig hanggang outer space.

“Gusto mo lang siyang isex!”

“Eto naman. Break-up sex. One last for the road.”

Nagdasal muna ako ng tatlong segundo. Kinalma ‘yung sarili bago pinalipad ‘yung hawak kong libro.

“Six months na kayong break! Bukas ha, daan tayo sa vulcanizing shop. Patingnan natin ‘yang naaagnas mong utak.”

 

Ang closure ay kasama ng pagmomove forward. Pero tayo mismo ang nagbibigay niyan sa sarili natin. ‘Yung tipong gumamit ka ng Whisper napkin with extra wings sabay sisigaw ng I feel free. Hindi nakakatulong sa pagmomove on ‘yung pagpupumilit mong sundan, kausapin ‘yang ex mo at ungkatin ang nakaraan. Siopao asado moves ang tawag dyan. Gusto mo lang ibangon ‘yang self-esteem mong nasa laylayan. Validation sa self kumbaga. Sabi nga ni Duterte kagabi, “Don’t fuck with me! Letse kayo!”

Kapag ang isang bagay ay tapos na kelangan mong dahan-dahang tanggapin at ikondisyon ang sarili na tapos na. Hindi ‘yung maghahanap ka ng closure sa kanya. Isa itong malaking ka-echosan. Repeat after me, “isang malaking ka-echosan.”

Dalawa lang naman ‘yan – either gusto mo talagang magmove on kaya clinaim mo na lahat ng closure sa sarili mo o feeling hopia ka pa rin at steady lang. Sabay stalk sa lahat ng social media accounts niya careful na hindi malike ‘yung mga photos at status niya.

Maniwala tayo kay Krissy, “Kapag ang baso ay nabasag, wag mong piliting pulutin ‘yung mga basag. Mas masakit. Mas nakakaiyak.” Move forward with yourself at ‘wag maging dependent sa probability ng isang closure kasama siya. Para anu pa? Para pag-usapan kung sinong nakabasag? Kung anu-anung mga nangyari bago nabasag? Pagkatapos mabasag? Anu’ to SOCO? Once basag, you cannot put it back.

Bakit hindi ikaw na mismo ang kusang magclose ng kung anumang bukas na siyang nagiging dahilan ng gabi-gabing pag-inom ng emperador light. Respeto naman dyan. Sa kapitbahay mong naririndi na sa kanta mong All by myself. Tiwala lang. Hindi mo kelangan ng closure (with him) kung gusto mo talagang magmove on. Darating ka rin dun. Carefully. Slowly.

Landiin mo na lang muna ‘yung gwapong tambay sa kanto! Charot. Go out but don’t multiply.

 

4

I Wish Things Have Been Different

DSC_0135_011

I wish things have been different. I wish I knew this is going to happen. I wish I saw the tell-tale signs. And I wish I did something to stop whatever we had become today.

I am scared. I wish I knew I was slowly losing you in the process of working hard to keep you? Was I selfish? But, I still want to be. I want you. Back. I wish it is as easy as to say the words. Not as hard as trying to be alive when there are no longer reasons to be. Sometimes, I understand… until I am again caught up on these bubbles of shame and regret.

Do you love for the moment or a lifetime? Was I just a passing moment? Obviously, not a lifetime to keep.

Was it painful when you left? Did it even hurt for just a tiny, little sting? Was it an easy choice? I wish it wasn’t. I wish you had some moments of hesitation. At least one for each year of us being together. Six times. That’s enough consolation that even at the last moment, I did not totally lose you.

But, behind all these, all the what ifs, all the wishes to make it different; there is nothing I can do when the heart no longer wants what it used to want.

*wrote this on the way from Halong Bay to Hanoi. For a friend.

0

Banana, oh, Banana

tumblr_m2gddiAAHO1qarn5to1_1280

Isn’t it poetic that you just wake up one day and realize that banana is your favorite fruit? I feel ecstatic! It is as if I looked into my self, searched into my soul and found it! It is as if all my beliefs and principles in life crumbled! This is the moment of truth! Of true happiness and great love!

I was made to believe that apple should be my favorite fruit because Snow White got her Prince Charming through an apple’s bite. A disconcerting lie fed to all of us. But now, I am free at last. Free from this illusion and pretense!

Apple is just an idea; a magical fantasy that should’ve made me a Princess to a far, far away land. But, how wonderful to know that it isn’t apple that I really like. After all this time, it is banana!

If I have the wicked Queen’s magic mirror, I’d definitely ask, “Mirror, mirror on the wall, what is the greatest fruit of them all?” Surely, it won’t lie! Surely, bananas and lots of bananas would be the answer to this world’s enigma. Surely, banana is the wicked Queen’s favorite. Surely, the world is better off if everyone’s favorite is banana. Surely, Price Charming will fall to his knees and beg me to marry him…with a banana. For the answer to everything is banana.

I look at my window; the sun shines like the color of a banana. I look at my purse; it’s like the size of a banana! I look at my life; it’s as smooth as a banana. Everything I see is banana! The world is made of banana! Everything is banana! I am just foolish not to realize it! It is all over. But now, I know better! Banana, oh, banana!

*This is a sarcastic take to a friend’s change of favorite color after a break up*

0

Ayoko Nang Umiyak

Anne Curtis Rogue Magazine October 2011-6

 Ayoko na.

Lagi na lang akong umiiyak. Gustuhin ko mang tumigil pero para akong sirang gripo na walang tigil sa pag-iyak. Ang sakit-sakit. Hindi ko naman ginusto pero bakit nangyari. Hindi ko naman hiningi pero bakit ganito. Walang katapusang pait at sakit.

May mga bagay na kahit anung pilit mo para abutin, hinding-hindi mo pa rin maaabot. May mga bagay na kahit ayaw mong mangyari, kelangang mangyari. May mga bagay na masakit, sobrang sakit, pero kelangan mong indain. Mga bagay na unti-unting nagtutulak sa’yo patungo sa mundo ng kawalan. Para kang buhay na patay, tulala at unti-unting kinakain ng pait ng mga alaala.

Lahat ng tao ay pinapangarap na mahalin din ng kanilang minamahal. Lahat ng mga babae ay pinapangarap na yayaing pakasalan ng kanilang minamahal. Pangarap ko na tinupad mo sa ibang babaeng sana’y nagmamahal sa’yo nang totoo.

Bakit ang dali nating solusyonan ang isang pagkakamali ng isa pang pagkakamali? Pakiramdam ba natin maitatama nito ang ginawa nating pagkakamali? Tama na ang isa, ‘wag mo naman dagdagan pa.

Tanggap ko naman… na binigyan mo siya ng anak pero ‘wag mo naman ibigay pati ang buong pangalan mo. Kasi andito pa naman ako. ‘Wag mo naman tanggalin ‘yung pag-asang kahit may anak ka sa iba, ako naman ang magiging asawa. ‘Wag mong hayaang mawala ‘yung natatanging magbibigay sa’kin ng karapatan para maging akin ka. ‘Wag… Sana ‘wag.

Kasi sobrang hirap. Sobrang sakit. Sobrang mahal na mahal kita.

Hindi ko talaga kayang intindihin ba’t kelangang pakasalan mo siya kung ako naman ang dapat. Bakit kelangang ibigay mo ang lahat kung pwede mo namang tapusin ang lahat. Bakit siya pa kung pwede namang ako? Andito ako. Ako na lang ang piliin mo.

Pero ayaw mo.

Kahit isang beses ba, naisip mo na nasaktan at nasasaktan ako? Kahit isang beses ba, naisip mo kung paano naman ako? Paano naman ako?

Sabi mo kakayanin ko. Pero, bakit parang hindi? Bakit sa araw-araw na lang, wala na akong ginawa kundi lumuha? Gabi-gabi na lang, ako’y tahimik na humihikbi. Quotang-quota na ako. Sagad na sagad na. Pero ang sakit-sakit pa rin.

Sabi nila, mauubos din daw ang aking luha, mawawala rin ang sakit. Pero lalo lang dumami ang aking luha. Lalo lang nadagdagan ang sakit sa bawat araw na ‘di kita nakikita.

Sabi rin nila, katangahan na raw ang aking ginagawa kasi minamahal pa rin kita. Kahit anung pilit nilang sabihin sa’kin na tama na, ayaw pa ring tumigil ng aking puso para mahalin ka. Kelangan ko raw magalit sa’yo para mas madali akong makalimot pero ‘di ko talaga kaya. Para sa’kin ikaw pa rin. Ikaw pa rin ang una at huling lalaking aking iibigin.

Sana bukas, sa makalawa o sa susunod na linggo, matuto naman na akong tumigil sa pag-iyak. Kahit para lang sa sarili ko. Para masimulan kong tanggapin na may mga bagay na mananatiling pangarap. At mga bagay na magsisimula ng mga bagong pangarap. Sana nga… Sana… Kasi ayoko na talagang umiyak.

 

3

Surprise Me

Sabi nila, sorpresa daw ang pinakamahalagang elemento ng kasiyahan. Dapat may kasamang sorpresa kung gusto mong makamit ang rurok ng kaligayahan. Dapat may gulat factor. ‘Yung kinakailangang magulatang ka, manginig saka biglang tatawa. ‘Yung kinakailangang maramdaman mo ‘yung palabok na emosyon, parang samu’t saring pelikula. May romance, comedy, horror at drama. Lahat pinag-isa. Kaya nga sorpresa.

Kaya simula pa noon, gustong-gusto ko ng sinosorpresa. Sa isang iglap, lahat pwede mong maramdaman dahil ‘di ka handa. ‘Pag tinatanung ako kung anung gusto ko, lagi kong sinasabi, “Surprise me.”

Pero ‘di ko inakala na isang araw, sasabihin kong ayoko na. Ayoko na.

Dati, kilig na kilig ako ‘pag nag-iiwan ka ng isang maliit na sulat. ‘Yung may nakalagay na “mahal kita”. Gustong-gusto ko ‘pag may dala kang bulaklak. ‘Yung tinatawanan lang kita ‘pag napipikon ka. O kaya’y ‘pag sinusuyo mo ako ‘pag inaaway kita. Lahat ‘yun, araw-araw mo akong pinapasaya.

Pero, ang buhay ko nga ay isang malaking pelikula. Mula romance, comedy, drama at ngayun ay horror na. Nagsimula, nung nakita kitang nakakabayo sa kanya. At ‘yung kasama mo pa, biglang sumigaw ng panghorror na “haaaaaaa…” Hindi ba dapat ako ang mapasigaw ng, “haaaaaaa…” sa’king nakita? Pero ako’y tulala sa iyong hinandang malaking sorpresa.

Ako sana ang maghahanda. Balak kong ipagluto ka. Alam ko kasi nitong nakaraang araw, eh lagi kang balisa. Mukhang may problema.

Pero panalo ka na. Sobrang matinding sorpresa. Nakakagulantang. Nakakanginig. Nakakabaliw.

Biglang may wangwang at mga pulis. Hawak ko pala ang isang kutsilyo habang nakatitig sa inyong dalawa. Akala n’yo yata sa inyo ko gagamitin. Hindi ba pwedeng sa’kin? O kaya’y gusto ko lang humawak ng isa. Masama ba? Di ba, ipagluluto nga kita?

Kung sino pa ang pinaglaruan, sinaktan, siya pa ang idinemandang kriminal. Attempted homicide. Eh, kung tanggalin natin ‘yung attempted? O kaya’y ako ang magdemanda ng murder? Pakiramdam ko kasi patay na patay na ang aking pagkatao. Ni wala nga kayong itinira para dun ako magsimula.

Ba’t ganun? Hindi ba kayo nanood nung pelikula ni Angelica? Sabi nga run, “Hindi lahat ng nakakapagpapasaya sa atin, tama.” Tama, di ba? Hindi porket masaya ka sa isang bagay, eh dapat kunsintihin mo na. Paano naman ang kaligayahan ng iba.

May karapatan kang lumigaya, pero bawal apakan ang karapatan ng iba. Bawal manggamit. Bawal manakit.

Nakatira tayo sa mundong may karapatan at kalayaan para gawin ‘yung mga gusto natin. Pero natatapos ‘yung karapatan at nawawala ‘yung kalayaan na ‘yan sa oras na may nasaktan, may naapakan. Dahil lahat ng karapatan ay pantay-pantay. Walang nakapangingibabaw.

Kaya ayoko na. Okay na ako sa simpleng masaya. Hindi ko kelangan ng sorpresa. Hindi ko kelangang makamit ang rurok ng pagiging masaya. Aanhin ko pa kung kasabay nun ay rurok ng aking pagluha.

———————-

“Hindi lahat ng nakakapagpapasaya sa atin, tama.” – A Love Story (2007)

Mema(sabi): Inis ako sa mga taong nagsasabi na meron tayong freedom to do and say anything without consciously thinking what it means! Mga gago! Sabagay, may karapatan akong manampal. May karapatan ka ring umilag. Good luck.

0

‘Wag Manligaw sa Naliligaw

Wag manligaw final.jpg

“Pati pala mga hayop ay imbitado.” Pang-aasar ko.

“Tanung mo kaya sa sarili mo.” Balik pang-aasar n’ya.

 

“Hindi ikaw ang kausap ko. Natamaan ka lang.”

“Hindi rin ikaw ang kausap ko. ‘Yung nasa likod mo.”

 

Napalingon ako. Walang tao. Kelan ba ako matututo?

 

‘Yan si Pablo. Ex ko. Ang kaisa-isang lalaking minahal ko na siya ring kaisa-isa lalaking nanakit sa’kin. Ewan ko ba kung bakit ginawang package deal ang umiyak at umibig. Two-in-one. Siguro dahil ‘pag nagmamahal, ibinibigay mo ang iyong puso kaya pwede niyang gawin kahit na ano. Nagkataon na mas pinili niyang saktan ito.

 

Oo, masakit pa rin. ‘Di naman ako ipokrita para ‘di amining hanggang ngayun ako’y nasasaktan pa rin. May hugot. May sugat.

 

Sabi ko, kelan ba ako matututo? Na kalimutan si Pablo. Na maramdamang okay na talaga ako.

 

“Maaari ba akong manligaw ulit?”

 

Bulong pero sa sobrang lakas, para akong nabingi. Di makakilos.Tama ba yung narinig ko? Hindi ko ba guni-guni?

 

Sabi nila, mas masarap daw ang ikalawang pagkakataon. Pero ‘pag sobrang sakit, mahirap bigyan ng pangalawang pagkakataon. Dahil hindi pa naghilom ‘yung dating sugat. Pag hinayaan kasi, lalo lang hindi gagaling ‘yung sugat.

 

Hindi pwedeng basta-basta mo na lang ibigay ulit ang iyong puso. ‘Pag ganun, baka di mo namamalayan, sobrang wasak na pala ‘to. Wala ka ng puso. Wala ka ng kakayahan para magmahal ng tao.

 

“Saka ka na manligaw, ‘pag di na ako naliligaw.”

 

 

Pagkatapos ng gabing ‘yun, walang ligawang nangyari dahil ako’y naligaw… sa iba. Nakahanap ako ng iba na pwedeng pagbigyan ng aking puso. ‘Yung mag-aalaga at magmamahal dito. Hindi ko naman sinasabing hindi niya ako sasaktan kasi posible pa rin pero mas naniniwala akong mas mamahalin niya at hindi niya gugustuhing saktan.

 

Tama nga si Popoy, “Kaya nga tayo iniiwan ng mga taong mahal natin, dahil may bagong darating… na mas mamahalin tayo… at itatama ang lahat ng mali sa buhay mo.”

 

——

“Kaya nga tayo iniiwan ng mga taong mahal natin, dahil may bagong darating… na mas mamahalin tayo… at itatama ang lahat ng mali sa buhay mo.”

—John Lloyd Cruz in One More Chance (2007)

 

Mema(sabi): ‘Wag maniwala sa love is lovelier the second time, pautot lang ‘yan ng mga nagkamali nung una. At baka lagi mong iisipin na babawi ka na lang sa susunod kasi mas masarap naman sa ikalawang pagkakataon, batukan mo na lang ‘yang sarili mo.

0

Kalbo Para Sa’yo

IMG_1150.JPG

 

“Mahal pa rin kita.”

Bulong. Pero rinig na rinig ko. Klarong-klaro.

 

“Nakainom ka ng Zonrox? O pinapak mo ‘yung Surf?”

“Isang minutong seryoso naman d’yan, oh.”

 

Ayoko. Dahil nung huling beses tayong magkausap ng seryoso, seryosong sakit din ‘yung naramdaman ko. Ayoko.

 

“Saka na, ‘pag di ka na long hair.”

 

Pagkatapos ng dalawang araw, hindi ka na nga long hair. Buhok-pinya naman.

 

Hindi ko alam bakit gusto mo uling subukan. Masakit na ‘yung una. ‘Wag na nating dagdagan pa.

 

“Allergic ako sa pinya.”

 

Nung nasaktan ako, para akong mababaliw. Parang pwede na akong isugod sa mental hospital sa tindi ng iyak at pagkatulala. Ayoko nang maranasan pa ulit. Baka di na ako makabangon. Baka di ko na ulit kayanin. Ayoko ng lumuha. Ayoko ng umiyak.

 

Pagkatapos ng isang araw, hindi ka na buhok-pinya. Wala ka ng buhok. Mas bagay pala sa’yo, ang kalbo.

 

Minsan, kung ano ang ayaw mo, siya namang kusang ipipilit sa’yo. Kung ano ‘yung alam mong bawal, siya namang tuksong lalapit sa’yo.

 

“Mahal pa rin kita.”

“Mahal din kita.”

 

Sana ngayun, mas bibigyan mo ako ng halaga. Mangangako rin ako na mas bibigyan kita ng halaga. Mas mamahalin. Mas iibigin.

 

Sana matuto tayo sa mga pagkakamali natin nung una. Hindi na ako magseselos sa bawat babaeng lalapit sa’yo. Hindi ko na sila aawayin at susupalpalin. Hindi na rin ako makikipag-away sa’yo pag dota ang inuuna mo.

 

Sana rin hindi ka na magseselos sa mga lalaking kaibigan ko. Hindi ka na rin makikipagbasagan ng mukha para lang patunayang mahal mo ako. Hindi ka na rin maiinis ‘pag natatagalan akong mamili ng damit.

 

Sana ngayun mas magiging matatag at matibay tayo. Dahil naniniwala ako na lahat ng pagsubok ay kakayanin natin, basta meron lang tiwala at pagmamahal sa isa’t-isa… Sana nga.

———————–

Mema(sabi): Sa totoo lang, di ako naniniwala sa second chances kasi mahirap kalimutan ang nakaraan, babalik at babalikan ninyo. Pero kung kakayanin naman nila, ibigay na natin at hilinging forever ‘yung kanila.