0

Bakit Ang Dami-Dami Nating Pinaglalaban Sa Buhay?

DSC_0488

Bumili ako ng kape, latte, pero ang binigay ni ate, mocha. Inis na inis kong pinagsabihan si ate na latte po. Ayokong makiuso kay Mocha Uson, pwede ba. Sa dinami-dami ng injustices sa mundo, ‘wag na natin isama ang kape.

Nung pinaghintay ako ng 20 minutes, iritang-irita ako dahil nagmukha akong halaman na hinahalik-halikan ng mga pakshet na lamok. Alam mo ‘yun. Choice ko namang maghintay pero masyado akong affected.

Sabi niya, “Ayokong masabihang mayabang.” Sabi ko, “Mayabang ka naman talaga”, with matching deep conviction sa side ko. ‘Yung tipong kahit umabot kami sa supreme court, ipaglalaban ko.

Sabi niya, “Kontodo make-up siya!” Sabi ko, “Wow. Pati make up, kasama na sa dislike equation!” Sige, ipush lang natin ang I-hate-list sa taong ‘yan baka magustuhan tayo ng iba. I-todo na natin ‘yung panlalait hanggang sa kulay ng underwear niya. Sabi nga, maliit man o malaki, kasalanan pa rin ‘yan so imaximize mo na. Nakulangan ka pa.

Tinanung ako, “Ba’t ang busy busy mo?” Nireplyan ko, “Try mo kaya magwork for once.” Dinamdam nya. Sige, ipaglaban ang feelings ‘pag tayo ay naaapi! Wala namang pumipigil sa atin ‘pag tayo ay nasaktan. Feelings mo ‘yan. Entitled ka.

Pinameet the parents ng kapatid ko ‘yung Bikolano niyang jowa. May mga nagmessage sa FB na asan daw ‘yung akin, kelan daw ako, ba’t daw nauna ‘yung mas bata. Sana maramdaman n’yo ‘yung bitterness sa seenzone ko. Kakaloka kayo. Mga feeling close. Minessage ko na lang si Mama, pwede ba pakisabi sa mga tao dyan ‘wag akong imessage ng garbage. Oh di ba, pati ba naman ‘to pinalaki ko pa.

Nung Sabado, sinita ako nung guard sa di ko maintindihang kadahilanan kaya binigay ko na lang ‘yung dala kong popcorn. Stock ko pa naman ‘yung para sa SEABA Thailand versus Philippines basketball. Hayun, 10% less sa intensity ng cheer ko. Desisyon ko namang ibigay so ba’t di ko malet go let go with matching computation ng loss?

Nag-email si Golf ng “Dear Lvi”. Sino si Lvi?? Levi kasi. ‘Yung blood pressure ko tumaas. Nireplyan ko na lang ng “Dear Glf”. Maghanapan na lang kami ng mga nawawalang letra. Priorities di ba?

Nung minsan, may nagtanung if gusto kong magpabili ng dinner para di na ako lumabas. Umoo naman ako. Hayun, nagexercise muna siya, nanood ng taekwondo, nagswimming, naligo. After 2 -3 hours, saka dumating ‘yung dinner ko. Fault ko naman ‘yun. Di ako nagtanung anung oras siya makakauwi. Kaya choice niya kahit hatinggabi pa niya dalhin. Muntik ko na ngang sabihing salamat pang dinner ko ‘to bukas.

Nung minsan, sinabihan akong ba’t may chat groups daw na wala siya. Ako ba, nang-issue na wala ako sa mga ibang groups? Kakagigil. Kakapunyeta.

Minsan, may pinakilala sa akin sa office. Nung bumalik, pinagsabihan kong, “bat mo pinapakilala eh di naman kami magkawork or any future work??” Natulala siya. hahaha Outburst. Blame it to a bad morning. Nag-sorry naman ako dahil walang sense yung pinaglalaban ko.

Ang dami-daming nangyayari sa mundo na kahit kaliit-liitang bagay eh issue na. May nagsabi na bat ang hilig kong mang-issue gaya na lang daw nung nagmessage siya sa google chat group na pasintabi dahil magmemessage siya sa FB group. Di ko makita sense so call out ko ‘yung kagagahan niya. Pero pati ba naman nga raw to, issue? Nga naman!

Sa dami na rin ng pinalampas ko, umabot na ako sa breaking point na konting push pa mang-aaway na rin ako. Feeling ko sa dami-dami ng nonsense na binabato sa akin, puno na ako. Feeling ko di na healthy. Pero baka nga ako lang talaga ’to! Marami rin akong kagagahan kaya gaga rin ‘yung mga nasa paligid ko. Hahaha Sa susunod, wag na lang kausapin ‘yung mga tao. Buti na lang mas may sense ‘yung mga tao sa FB messenger at twitter DMs. Kaya intact pa ‘yung sanity ko.

Advertisements
0

Ayoko Nang Umiyak

Anne Curtis Rogue Magazine October 2011-6

 Ayoko na.

Lagi na lang akong umiiyak. Gustuhin ko mang tumigil pero para akong sirang gripo na walang tigil sa pag-iyak. Ang sakit-sakit. Hindi ko naman ginusto pero bakit nangyari. Hindi ko naman hiningi pero bakit ganito. Walang katapusang pait at sakit.

May mga bagay na kahit anung pilit mo para abutin, hinding-hindi mo pa rin maaabot. May mga bagay na kahit ayaw mong mangyari, kelangang mangyari. May mga bagay na masakit, sobrang sakit, pero kelangan mong indain. Mga bagay na unti-unting nagtutulak sa’yo patungo sa mundo ng kawalan. Para kang buhay na patay, tulala at unti-unting kinakain ng pait ng mga alaala.

Lahat ng tao ay pinapangarap na mahalin din ng kanilang minamahal. Lahat ng mga babae ay pinapangarap na yayaing pakasalan ng kanilang minamahal. Pangarap ko na tinupad mo sa ibang babaeng sana’y nagmamahal sa’yo nang totoo.

Bakit ang dali nating solusyonan ang isang pagkakamali ng isa pang pagkakamali? Pakiramdam ba natin maitatama nito ang ginawa nating pagkakamali? Tama na ang isa, ‘wag mo naman dagdagan pa.

Tanggap ko naman… na binigyan mo siya ng anak pero ‘wag mo naman ibigay pati ang buong pangalan mo. Kasi andito pa naman ako. ‘Wag mo naman tanggalin ‘yung pag-asang kahit may anak ka sa iba, ako naman ang magiging asawa. ‘Wag mong hayaang mawala ‘yung natatanging magbibigay sa’kin ng karapatan para maging akin ka. ‘Wag… Sana ‘wag.

Kasi sobrang hirap. Sobrang sakit. Sobrang mahal na mahal kita.

Hindi ko talaga kayang intindihin ba’t kelangang pakasalan mo siya kung ako naman ang dapat. Bakit kelangang ibigay mo ang lahat kung pwede mo namang tapusin ang lahat. Bakit siya pa kung pwede namang ako? Andito ako. Ako na lang ang piliin mo.

Pero ayaw mo.

Kahit isang beses ba, naisip mo na nasaktan at nasasaktan ako? Kahit isang beses ba, naisip mo kung paano naman ako? Paano naman ako?

Sabi mo kakayanin ko. Pero, bakit parang hindi? Bakit sa araw-araw na lang, wala na akong ginawa kundi lumuha? Gabi-gabi na lang, ako’y tahimik na humihikbi. Quotang-quota na ako. Sagad na sagad na. Pero ang sakit-sakit pa rin.

Sabi nila, mauubos din daw ang aking luha, mawawala rin ang sakit. Pero lalo lang dumami ang aking luha. Lalo lang nadagdagan ang sakit sa bawat araw na ‘di kita nakikita.

Sabi rin nila, katangahan na raw ang aking ginagawa kasi minamahal pa rin kita. Kahit anung pilit nilang sabihin sa’kin na tama na, ayaw pa ring tumigil ng aking puso para mahalin ka. Kelangan ko raw magalit sa’yo para mas madali akong makalimot pero ‘di ko talaga kaya. Para sa’kin ikaw pa rin. Ikaw pa rin ang una at huling lalaking aking iibigin.

Sana bukas, sa makalawa o sa susunod na linggo, matuto naman na akong tumigil sa pag-iyak. Kahit para lang sa sarili ko. Para masimulan kong tanggapin na may mga bagay na mananatiling pangarap. At mga bagay na magsisimula ng mga bagong pangarap. Sana nga… Sana… Kasi ayoko na talagang umiyak.

 

3

Surprise Me

Sabi nila, sorpresa daw ang pinakamahalagang elemento ng kasiyahan. Dapat may kasamang sorpresa kung gusto mong makamit ang rurok ng kaligayahan. Dapat may gulat factor. ‘Yung kinakailangang magulatang ka, manginig saka biglang tatawa. ‘Yung kinakailangang maramdaman mo ‘yung palabok na emosyon, parang samu’t saring pelikula. May romance, comedy, horror at drama. Lahat pinag-isa. Kaya nga sorpresa.

Kaya simula pa noon, gustong-gusto ko ng sinosorpresa. Sa isang iglap, lahat pwede mong maramdaman dahil ‘di ka handa. ‘Pag tinatanung ako kung anung gusto ko, lagi kong sinasabi, “Surprise me.”

Pero ‘di ko inakala na isang araw, sasabihin kong ayoko na. Ayoko na.

Dati, kilig na kilig ako ‘pag nag-iiwan ka ng isang maliit na sulat. ‘Yung may nakalagay na “mahal kita”. Gustong-gusto ko ‘pag may dala kang bulaklak. ‘Yung tinatawanan lang kita ‘pag napipikon ka. O kaya’y ‘pag sinusuyo mo ako ‘pag inaaway kita. Lahat ‘yun, araw-araw mo akong pinapasaya.

Pero, ang buhay ko nga ay isang malaking pelikula. Mula romance, comedy, drama at ngayun ay horror na. Nagsimula, nung nakita kitang nakakabayo sa kanya. At ‘yung kasama mo pa, biglang sumigaw ng panghorror na “haaaaaaa…” Hindi ba dapat ako ang mapasigaw ng, “haaaaaaa…” sa’king nakita? Pero ako’y tulala sa iyong hinandang malaking sorpresa.

Ako sana ang maghahanda. Balak kong ipagluto ka. Alam ko kasi nitong nakaraang araw, eh lagi kang balisa. Mukhang may problema.

Pero panalo ka na. Sobrang matinding sorpresa. Nakakagulantang. Nakakanginig. Nakakabaliw.

Biglang may wangwang at mga pulis. Hawak ko pala ang isang kutsilyo habang nakatitig sa inyong dalawa. Akala n’yo yata sa inyo ko gagamitin. Hindi ba pwedeng sa’kin? O kaya’y gusto ko lang humawak ng isa. Masama ba? Di ba, ipagluluto nga kita?

Kung sino pa ang pinaglaruan, sinaktan, siya pa ang idinemandang kriminal. Attempted homicide. Eh, kung tanggalin natin ‘yung attempted? O kaya’y ako ang magdemanda ng murder? Pakiramdam ko kasi patay na patay na ang aking pagkatao. Ni wala nga kayong itinira para dun ako magsimula.

Ba’t ganun? Hindi ba kayo nanood nung pelikula ni Angelica? Sabi nga run, “Hindi lahat ng nakakapagpapasaya sa atin, tama.” Tama, di ba? Hindi porket masaya ka sa isang bagay, eh dapat kunsintihin mo na. Paano naman ang kaligayahan ng iba.

May karapatan kang lumigaya, pero bawal apakan ang karapatan ng iba. Bawal manggamit. Bawal manakit.

Nakatira tayo sa mundong may karapatan at kalayaan para gawin ‘yung mga gusto natin. Pero natatapos ‘yung karapatan at nawawala ‘yung kalayaan na ‘yan sa oras na may nasaktan, may naapakan. Dahil lahat ng karapatan ay pantay-pantay. Walang nakapangingibabaw.

Kaya ayoko na. Okay na ako sa simpleng masaya. Hindi ko kelangan ng sorpresa. Hindi ko kelangang makamit ang rurok ng pagiging masaya. Aanhin ko pa kung kasabay nun ay rurok ng aking pagluha.

———————-

“Hindi lahat ng nakakapagpapasaya sa atin, tama.” – A Love Story (2007)

Mema(sabi): Inis ako sa mga taong nagsasabi na meron tayong freedom to do and say anything without consciously thinking what it means! Mga gago! Sabagay, may karapatan akong manampal. May karapatan ka ring umilag. Good luck.

0

‘Wag Manligaw sa Naliligaw

Wag manligaw final.jpg

“Pati pala mga hayop ay imbitado.” Pang-aasar ko.

“Tanung mo kaya sa sarili mo.” Balik pang-aasar n’ya.

 

“Hindi ikaw ang kausap ko. Natamaan ka lang.”

“Hindi rin ikaw ang kausap ko. ‘Yung nasa likod mo.”

 

Napalingon ako. Walang tao. Kelan ba ako matututo?

 

‘Yan si Pablo. Ex ko. Ang kaisa-isang lalaking minahal ko na siya ring kaisa-isa lalaking nanakit sa’kin. Ewan ko ba kung bakit ginawang package deal ang umiyak at umibig. Two-in-one. Siguro dahil ‘pag nagmamahal, ibinibigay mo ang iyong puso kaya pwede niyang gawin kahit na ano. Nagkataon na mas pinili niyang saktan ito.

 

Oo, masakit pa rin. ‘Di naman ako ipokrita para ‘di amining hanggang ngayun ako’y nasasaktan pa rin. May hugot. May sugat.

 

Sabi ko, kelan ba ako matututo? Na kalimutan si Pablo. Na maramdamang okay na talaga ako.

 

“Maaari ba akong manligaw ulit?”

 

Bulong pero sa sobrang lakas, para akong nabingi. Di makakilos.Tama ba yung narinig ko? Hindi ko ba guni-guni?

 

Sabi nila, mas masarap daw ang ikalawang pagkakataon. Pero ‘pag sobrang sakit, mahirap bigyan ng pangalawang pagkakataon. Dahil hindi pa naghilom ‘yung dating sugat. Pag hinayaan kasi, lalo lang hindi gagaling ‘yung sugat.

 

Hindi pwedeng basta-basta mo na lang ibigay ulit ang iyong puso. ‘Pag ganun, baka di mo namamalayan, sobrang wasak na pala ‘to. Wala ka ng puso. Wala ka ng kakayahan para magmahal ng tao.

 

“Saka ka na manligaw, ‘pag di na ako naliligaw.”

 

 

Pagkatapos ng gabing ‘yun, walang ligawang nangyari dahil ako’y naligaw… sa iba. Nakahanap ako ng iba na pwedeng pagbigyan ng aking puso. ‘Yung mag-aalaga at magmamahal dito. Hindi ko naman sinasabing hindi niya ako sasaktan kasi posible pa rin pero mas naniniwala akong mas mamahalin niya at hindi niya gugustuhing saktan.

 

Tama nga si Popoy, “Kaya nga tayo iniiwan ng mga taong mahal natin, dahil may bagong darating… na mas mamahalin tayo… at itatama ang lahat ng mali sa buhay mo.”

 

——

“Kaya nga tayo iniiwan ng mga taong mahal natin, dahil may bagong darating… na mas mamahalin tayo… at itatama ang lahat ng mali sa buhay mo.”

—John Lloyd Cruz in One More Chance (2007)

 

Mema(sabi): ‘Wag maniwala sa love is lovelier the second time, pautot lang ‘yan ng mga nagkamali nung una. At baka lagi mong iisipin na babawi ka na lang sa susunod kasi mas masarap naman sa ikalawang pagkakataon, batukan mo na lang ‘yang sarili mo.

0

Dakilang Abangers

IMG_1153.JPG

Aray! Masakit sa mata. Bat nakatutok sa akin ang spotlight? At ba’t nasa akin ‘yung bouquet ng rosas?

At teka lang, ba’t hawak mo ‘yung kumikinang na garter? Sobrang itinaas mo pa sa ere. Aakalain mong nanalo sa isang patimpalak.

Tinawag kami sa harapan. Ayoko man. Kelangan. Isinuot niya sa’kin ‘yung garter kasabay ng mga pito, halakhak at tawanan. Sana isa ako sa mga tumatawa. Sana ganyan rin ako kasaya.

Ang pinakamasaklap na pwedeng maitadhana sa’yo ay ang mahulog sa isang malapit na kaibigan. Dahil hawak kamay mo na nga, hindi mo pa rin makuha. Katabi mo na, hindi ka pa rin nakikita. Sabi nga ni Jolina,

“Oh yes, kaibigan mo ako. Kaibigan mo lang ako… And I’m so stupid to make the biggest mistake of falling in love with my best friend.”

 

Hayy. Saklap.

“Ang ganda mo ngayun.”

Sanay na ako sa mga papuri mong walang laman. Sanay na sanay na rin akong umasa na sa susunod sasabihin mo ‘yan ng higit pa sa isang kaibigan.

“Matagal na.” Hindi mo lang nakikita.

“Sungit.” Aba, nakangiti ka pa.

Anung inaasahan mo? Ipagbunyi ko pa na binasted mo ako? Kinapalan ko na nga ‘yung pagmumukha ko para sabihin sa’yo na mahal kita pero ang sagot mo lang,

 

“Hindi ko alam.”

Malamang! Kaya ko nga sinabi! Manhid! Kung alam mo, eh di sana, hindi tayo magkaibigan.

“Pero alam mo, ‘yun ‘yung minahal ko sa’yo.”

Ano raw? Anong sabi niya? Minahal? Ako?

Ayaw na ayaw ko man, tumitig ako. Ba’t parang totoo? Ba’t parang sinabi mo ngang mahal mo ako.

“A…nong sinabi mo?” Nauutal kong tanung.

“Sabi ko, mahal kita.” Diretso mong sagot.

“Hindi ko alam.” Sa gulat ko, ‘yan ang nasabi ko.

Bigla kang tumawa kaya lahat ng tao tumingin sa’ting dalawa.

“Nagamit ko na ‘yan. Ibahin mo naman.”

May pinatunguhan din pala ang pagiging abanger ko. May pinatunguhan ‘yung pagsasabi ko ng mahal kita. Dapat pala, noon ko pa sinabi, eh di sana hindi ako nasasaktan ‘pag meron kang iba. Hindi kinakain ng selos at inis ‘pag may kahawak kamay na iba.

Ngayun, ‘di na ako dakilang abanger. Sa wakas, pwede mo na akong ipakilala hindi bilang kaibigan pero bilang kasintahan.

———–

“Oh yes, kaibigan mo ako. Kaibigan mo lang ako… And I’m so stupid to make the biggest mistake of falling in love with my best friend.” – Jolina Magdangal, Labs Kita… Okay Ka Lang? (1998)

 

Mema(sabi): Kung mahal mo, sabihin mo na. Wala ng time, baka bukas, eh end of the world mo na. At least, if sinabi mo ngayun, tas supalpal ka, eh… pwedeng totoong iend of the world mo na… Joke! ‘Pag supalpal, iinom mo na lang. ‘Pag hindi, eh, di congrats kaya iinom mo pa rin ‘yan!

0

Itinadhana ng Horoscope

tumblr_n2dp1m3U5f1rf4nooo1_1280

 

“Aray! Aray!”

Limang malalakas na batok ang pinaulan ko sa ulo niya.

 

“Ba’t ka nagpakita?!”

“Anu bang problema?!”

 

“Walaaaaaaaa!”

Labing-isa at kalahating laway yata ang tumalsik sa pagmumukha n’ya!

 

Sabi sa horoscope ko, ngayung araw na’to, makikilala ko raw ang lalakeng pakakasalan ko. ‘Yung panglabingwalo. Kanina pa ako kabado lalo na nung sobrang gwapo ‘yung panglabingpito. Pero pinaglalaruan yata ako dahil si Manolo ang panglabingwalo.

 

Parang ang sarap tumandang dalaga. Parang langit sa aking isip.

 

“Bat ka nga andito?”

“Hayannnnnnnnn.”

Labindalawang laway ‘yung sa kanya. Nalamangan ako.

 

Bigla na lang n’yang iniwan ang isang malaking pulang kahon. Ano to? Hindi ba ‘to bomba?

 

Sa dinami-dami ng kawalanghiyaan ko kay Manolo, ‘di na ako magtataka kung gugustuhin niyang mamatay na ako. Kaya inalog-alog ko muna bago binasa ‘yung tarheta.

 

“Happy birthday.”

 

Teka, pano niya nalaman? Hindi uso ang kaarawan sa kalendaryo ko. Hindi uso ang handa o kahit nga regalo. ‘Pag kaarawan ko, ordinaryong araw lang dahil pwede na sa’kin ‘yung simpleng pasasalamat kay papa Jesus.

 

Pagbukas ko, tumambad sa’kin ang isang higanteng sofa!

Hindi, biro lang! Sympre di naman ‘yun magkakasya.

 

Washing machine!

Biro lang din. Ano ako labandera?

 

Pagbukas ko, ako’y napaiyak. Mali kayo ng iniisip, hindi sangkaterbang sibuyas ang laman ng regalo ko.

 

‘Yung pinapangarap ko lang naman na mamahaling sapatos. Pakiramdam ko tuloy, ako si Cinderella at siya naman si fairy godmother. Ilang buwan ko rin itong pinag-iipunan pero ito na s’ya! Hawak-hawak ko na.

 

Hindi ko alam pano niya nalaman. Masyado ba akong halata kasi tatlong beses sa isang linggo ko lang naman binibisita. O dahil tinipid ko na ang pwedeng tipirin, kupitin na ang pwedeng kupitin pandagdag lang sa aking ipon.

 

Hinabol ko si Manolo. Kelangan kong sabihin na kung magiging fairy godmother na nga lang din siya, eh di sana, isinama nan’ya ‘yung damit ni Cinderella.

 

Biro lang.

 

Kelangan kong sabihin na sa dinami-dami ng tao sa mundo, siya lang naman ang itinadhanang maswerteng panglabingwalo.

 

—————————————–

Mema(sabi): Ba’t ni minsan hindi lumabas sa horoscope ko na ngayung araw na’to makikilala ko ‘yung taong pakakasalan ko! Life is so unfair!

 

*Larawan – Lee Daniel’s.

0

May Bakod. Nakamamatay.

David-Beckham-for-HandM-2014-Bodywear-Collection-02

 

“Pasipsip.”

“Tsuuuuuuuuuup!”

Walang natira kahit isang patak nung nakaplastik na pop cola.

“Sori. Ubos na.”

 

May mga babaeng mabait, mga babaeng maawain at mga babaeng mapagbigay… Hindi ako ‘yun.

 

Ang akin ay akin. Kaya nga naimbento ang bakod dahil may nagmamay-ari na. Bawal hakbangan. Bawal daanan. Bawal bahayan… Nakamamatay.

 

Kaya ‘wag ka nang magtaka ba’t hinding hindi mo makukuha. Akin lang si Dong, walang makakakuha.

 

Aba, andami ko na kayang hirap kasama na ang puso, panahon at pera! Tas ganun, ganun na lang? Bigla kang papasok na parang may pasayaw lang sa plasa? Chaka mo ha!

 

Sabi mo pag-agawan na lang natin siya. May kompetisyon pala? Hindi pa nagsisimula, nasa akin na ang korona! Umuwi ka muna, mag-aral ka muna, kasi asal hayop ka. Saka mo ikiskis sa pader ang iyong pagmumukha. Masyadong makapal yata.

 

Sabi mo masyado ka namang palaban. Aba, hindi! Pagdating sa’yo, walang laban. Kahit gawin pa nating patarayan ng anit o pagandahan ng siko. Ni wala ka ngang sinabi sa papansin kong split ends o kaya’y sa nagmamagandang pimpol ko.

 

Sabi mo pa nagkamali ako ng binangga. Kaya sinapak lang naman kita. Baka matauhan ka na ‘di pa nga kita binabangga. Hintayin mong sagasahan kita, ha.

 

Matuto kang kumilala sa pagmamay-ari ng iba. Maghanap ka ng sarili mong syota. Ahh, eh kasi naman pala, kahit tanga, walang magkakamaling itali ka. Kaya kelangan mong mang-agaw ng may bakod na.

 

“Pahingi na lang.”

“Pwee! Ahhh! Ahhh!”

May kasama ng laway at ubo ‘yung kinakain kong tsitsirya.

“‘Wag na. Sana mabilaukan ka.”

 

0

Kalbo Para Sa’yo

IMG_1150.JPG

 

“Mahal pa rin kita.”

Bulong. Pero rinig na rinig ko. Klarong-klaro.

 

“Nakainom ka ng Zonrox? O pinapak mo ‘yung Surf?”

“Isang minutong seryoso naman d’yan, oh.”

 

Ayoko. Dahil nung huling beses tayong magkausap ng seryoso, seryosong sakit din ‘yung naramdaman ko. Ayoko.

 

“Saka na, ‘pag di ka na long hair.”

 

Pagkatapos ng dalawang araw, hindi ka na nga long hair. Buhok-pinya naman.

 

Hindi ko alam bakit gusto mo uling subukan. Masakit na ‘yung una. ‘Wag na nating dagdagan pa.

 

“Allergic ako sa pinya.”

 

Nung nasaktan ako, para akong mababaliw. Parang pwede na akong isugod sa mental hospital sa tindi ng iyak at pagkatulala. Ayoko nang maranasan pa ulit. Baka di na ako makabangon. Baka di ko na ulit kayanin. Ayoko ng lumuha. Ayoko ng umiyak.

 

Pagkatapos ng isang araw, hindi ka na buhok-pinya. Wala ka ng buhok. Mas bagay pala sa’yo, ang kalbo.

 

Minsan, kung ano ang ayaw mo, siya namang kusang ipipilit sa’yo. Kung ano ‘yung alam mong bawal, siya namang tuksong lalapit sa’yo.

 

“Mahal pa rin kita.”

“Mahal din kita.”

 

Sana ngayun, mas bibigyan mo ako ng halaga. Mangangako rin ako na mas bibigyan kita ng halaga. Mas mamahalin. Mas iibigin.

 

Sana matuto tayo sa mga pagkakamali natin nung una. Hindi na ako magseselos sa bawat babaeng lalapit sa’yo. Hindi ko na sila aawayin at susupalpalin. Hindi na rin ako makikipag-away sa’yo pag dota ang inuuna mo.

 

Sana rin hindi ka na magseselos sa mga lalaking kaibigan ko. Hindi ka na rin makikipagbasagan ng mukha para lang patunayang mahal mo ako. Hindi ka na rin maiinis ‘pag natatagalan akong mamili ng damit.

 

Sana ngayun mas magiging matatag at matibay tayo. Dahil naniniwala ako na lahat ng pagsubok ay kakayanin natin, basta meron lang tiwala at pagmamahal sa isa’t-isa… Sana nga.

———————–

Mema(sabi): Sa totoo lang, di ako naniniwala sa second chances kasi mahirap kalimutan ang nakaraan, babalik at babalikan ninyo. Pero kung kakayanin naman nila, ibigay na natin at hilinging forever ‘yung kanila.

5

Mahal Kita, Bad Boy

“Dun ka nga sa kusina. Magbalat ka ng patatas.”

“Pucha! Di ako si Cinderella.”

“Tanga! Si Princess Sarah ‘yung nagbabalat ng patatas. Si Cinderella ‘yung nagkukuskus ng sahig.”

“Tanga! Ika-uunlad ba ‘yan ng buhay ko ‘pag alam ko ang pagkakaiba?!”

 

Tatlong taon na kaming boardmate. Dalawang taon na kaming magkaibigan. Isang taon ko na siyang minamahal.

Ewan ko, bigla-bigla na lang. Parang boom! ‘Yun na! May tama na ako sa puso. Ni hindi nga siya pasok sa listahan ko.

Mahilig ako sa maginoo. ‘Yung good boy. ‘Yung ‘pag niyaya ko sa kama, sigurado akong walang mangyayaring masama. ‘Yung pwede kong kaladkarin sa library o tumunganga lang sa tabi-tabi.

 

Pero ikaw ‘yung tipong ‘pag sinabihang kanan, kakaliwa. ‘Yung tipong peligro ang ulam sa umaga o tinik sa bawat lalamunan ng iba. Walang bawal, walang imposible. ‘Yung ‘pag minahal kita, suicide mission ang eksena.

 

Sabihin ko na kaya? Baka ito na ang tamang panahon para malaman niya. Mukha naman siyang sobrang masaya. Isa lang naman ang kalalabasan – hinding-hindi na kami babalik sa kung anumang meron kami ‘pag sinabi ko na.

 

“Oi, may bangungot ako kagabi. Sabi ko raw sa’yo, I love you.” Pwede na siguro.

“Pucha. Ano namang sagot ko?”

“’Yun mismo. Sabi mo, pucha.”

 

Biglang ang tahimik. Sobrang tahimik na rinig na rinig ko ang malakas na pagkabog ng puso ko.

Di ko na kaya. Sabi ko nga, dun na ako sa kusina. Sasaksakin ko pa ‘yung patatas… isa-isa. O kaya’y pasabugin ko na lang kaya?

 

Pagtayo ko, bigla niyang hinatak ang kaliwang kamay ko.

“Wala sa bokabularyo ko ang mga salitang I love you.”

Sabi ko nga…

“Pero, pwede kong idagdag… pagdating sa’yo.”

Nagtitigan kaming dalawa. Parang may staring contest. Kumurap, talo.

“‘Pag sinabi ko bang idagdag mo, idadagdag mo?”

“Depende. Kung kasama ang salitang… tayo?”

 

Idinagdag nga niya. Nauso rin ang salitang bhe at ang mga salitang pucha, mahal kita. Bad boy man o hindi, sasaktan man ako o hindi, alam ko siya pa rin ang pipiliin ko. Mahirap sumugal pero mas mahirap ‘pag ‘di ako sumugal. Balang araw, masasabi kong nagmahal ako at naniwala sa isang bad boy.

0

Deadma Beauty

Sleeping-Beauty-Zac-Efron-Vanessa-Hudgens-550x376

Kumusta ka?”

 

Eto naman, para namang hindi tayo nagkita kahapon. Araw-araw na lang basta pagsapit ng alas-singko, dito ka na dumidiretso. May dala-dala ka pang rosas at kahon ng tsokolate. Araw-araw na lang parang nililigawan mo ako.

 

“May ipapakilala ako sa’yo bukas. Bigla mong nasabi.

Napatitig tuloy ako. Parang may nagbago sa’yo. Parang umaliwalas ang mukha mo. Parang may ningning ang mga mata mo. Parang may kakaibang saya ‘yung pananalita mo.

 

 

Magugustuhan mo siya. Maganda. Matalino. Masayahin. Parang ikaw.

 

Ang sabi mo pa pinapasaya ka niya. ‘Yun naman ang gusto ko di ba? Ang makahanap ka ng iba. Wag kang mag-alala, kahit sino pa siya basta pinapasaya ka niya, masaya na rin ako para sa’yo.

 

I’m sorry.” Ilang beses mo ba ‘yan sasabihin? Ilang beses ko ba maririnig sa’yo ‘yan? Ilang beses ko ring sasabihing napatawad na kita. Matagal na. Hindi mo naman kasalanan.

Sana ‘yung ipapakilala mo bukas ang siyang pupuno sa mga pagkukulang ko. Sana aalagaan ka niya. Higitan ‘yung pagmamahal ko sa’yo. Masyado yata akong mahina dahil hindi kita pinaglaban. Sana siya na. Sino kaya siya?

Hindi na tayo pwede, eh. Hinding-hindi. Masaya na ako sa anim na buwang nakasama ka. Salamat. Salamat kasi pinaramdam mo sa akin kung paano totoong magmahal at mahalin.

Matagal-tagal na rin ang tatlong taon. Panahon na para makahanap ka. Aksidente lang ‘yun. Maulan kaya nawalan ka ng preno. Hindi mo naman sinasadya. Wala namang may gusto nito.

 

Dumalaw ka pa rin ha? Mamimiss kasi kita. Magdala ka pa rin ng rosas at tsokolate. Hindi ako magagalit pag ‘di ka na makakadalaw araw-araw o kaya’y ‘pag wala ka ‘pag undas.

Basta pramis mo lang ‘pag may panahon ka, dumalaw ka lang. Andito lang naman ako, hindi aalis. Gagabayan pa nga kita. Makikinig ako pag may problema kayo o kaya’y kahit ‘yung mga simpleng lambingan niyo o munting bagay na nagpapasaya sa inyo. Pramis, hindi ako magseselos. Pramis.

———

Mema(sabi): Buti na lang hindi selosa si ate! Kung hindi lagotyung ipapakilala niya!

Kaya ang gintong aral dito ay magmove on! Ang multo nga nagmomove on, tayo pa kaya!